Albanië is staatkundig onderverdeeld in 12 prefecturen die op hun beurt weer verdeeld zijn in 36 districten.

Albanië kan worden beschouwd als een typisch Balkanland, maar het onderscheidt zich in een aantal opzichten van zijn naaste buren. De bevolking is tamelijk homogeen (hoewel de Albanezen uiteenvallen in noordelijke Gegen en zuidelijke Tosken), de islam is er de dominerende godsdienst en de Albanese taal neemt binnen de Indo-Europese taalfamilie een aparte positie in.

De bevolking is de snelst groeiende van Europa en concentreert zich in toenemende mate in de steden.

Een groot deel van de etnische Albanezen woont buiten Albanië: in de eerste plaats in Kosovo (Albanees: Kosova), waar ze de overgrote meerderheid vormen) en in Macedonië, daarnaast in Griekenland (Epirus) en kleine aantallen in Montenegro en Servië (afgezien van Kosovo). Sinds de Turkse verovering wonen er in Zuid-Italië de Arbëresh, eveneens van Albanese afkomst. De Albanese diaspora in West-Europa en in de nieuwe wereld is omvangrijk.

Table of contents

1 Gegevens 1.1 Geografie 1.2 Politiek en staatsinrichting 1.3 Bevolking 1.4 Economie 1.5 Diversen 2 Recente geschiedenis en politieke situatie

Gegevens

Geografie

• grootste rivieren: Drin, Shkumbi
• grootste meren: Shkodërmeer, Ohridmeer en Prespameer, alle ten dele buiten Albanië.
• hoogste punt: Korab 2753 m.

Politiek en staatsinrichting

• president: Alfred Moisiu, sinds 24 juli 2002, termijn: 5 jaar
• regeringsleider: Fatos Nano, sinds 31 juli 2002
• minister van buitenlandse zaken: Luan Hajdaraga
• parlement: één kamer: Kuvendi (140 zetels, termijn: 4 jaar)
• bestuurlijke indeling: 36 districten (rreth, meervoud rrethe)
• zetelverdelng:
  • PSS (socialistisch) 73 zetels
  • BF (combinatie van oppositiepartijen) 46
  • overige partijen 19
  • onafhankelijken 2

• talen: Albanees (officiële taal), Grieks, Macedonisch
• godsdienst: overwegend Soennitische Islam (70%), Grieks-Orthodox 20%, Rooms-Katholiek 10%
• bevolkingsgroepen: Albanezen (Tosken en Gegen) (95%), Grieken (3%), Macedoniërs, Serviërs, Bulgaren, Sinti, Vlachen
• bevolkingsgroei: 0,8% (gemiddelde 1980-2001)
• Andere steden: Durrës (85.400 inwoners - 1990), Elbasan (83.300), Shkodër (81.900), Vlorë (73.800), Korçë (65.400)
• analfabetisme: mannen 8%, vrouwen 22% (2001) (officiële data; vermoed wordt dat het werkelijke aantal hoger ligt)

• munteenheid: lek (ALL) = 100 qindarka; koers: 1 ALL=0,006 € (2002)
• BBP: 4.3 miljard US$ ($1340 per inwoner; 2001)
• Inflatie: 5,4% (2002)
• Werkloosheid: 13,0% (2002)
• Export: 330 miljoen US$ (2002)
• Exportprodukten: textiel (29%), schoenen (9%), metaal en metaalproducten (5%), leer en leerproducten (4%)
• Exportpartners: Italië (72%), Griekenland (13%), Duitsland (5%)
• Import: 1.48 miljard US$
• Importprodukten: machines (16%), minerale stoffen (13%), textiel en textielproducten (11%), metaal en metaalproducten (9%), voedings- en genotsmiddelen (9%)
• Importpartners: Italië (35%), Griekenland (22%), Turkije (6%), Duitsland (6%)
• Ontwikkelingshulp: ontvangsten 319 miljoen US$ (2001?)

• archeologische plaatsen: Apollonia, Butrint, Konispol grot

Meta had echter binnen zijn partij grote problemen, die zich toelegden op de presidentsverkiezingen van juli 2002. Meta wenste een herkiezing van de zittende president Rexhep Mejdani, maar partijvoorzitter Fatos Nano hoopte zelf tot president gekozen te worden. Via aantijgingen van corruptie van diverse ministers, bracht Nano de regering ten val. In het westen werd bezorgd gereageerd op de val van Meta, die internationaal als betrouwbaar gold. Pandeli Majko, net als Meta afkomstig van de pragmatisch-reformistische vleugel van de partij, werd de nieuwe premier, maar het IMF en de Wereldbank bevroren hun tegoeden wegens de politieke instabiliteit van het land. Toen ook de Europese Unie dreigde het associatieverdrag met Albanië om die reden op te schorten, zagen de Albanezen zich tot het vinden van een compromis gedwongen. De Democratische Partij, die de socialisten van onregelmatigheden tijdens de parlementsverkiezingen van 2001 verdacht, kreeg een onderzoek naar deze onregelmatigheden, en de beide vleugels van de socialistische partij verzoenden zich. Eén dag voor de presidentsverkiezingen slaagden alle partijen erin een gezamenlijke kandidaat naar voren te schuiven, de 72-jarige generaal buiten dienst Alfred Moisiu. Majko trok zich terug als premier, en Nano vormde de nieuwe regering.

Onder Moisiu en Nano kwam Albanië in politiek rustiger vaarwater. De fracties binnen de socialistische partij verenigden zich, en ook oppositieleider Sali Berisha (president van 1992-1997) steunde de regering.

Op termijn wil Albanië tot de Europese Unie toetreden, en als belangrijke stap in die richting begonnen in januari 2003 de besprekingen over een stabiliteits- en associatiepact met de EU. Een belangrijk struikelblok is de aanpak van de georganiseerde misdaad (mensenhandel, drugshandel, sigarettensmokkel). De bestrijding hiervan wordt in de komende jaren door de EU financieel gesteund.

In de buitenlandse politiek stelde Albanië zich achter de Verenigde Staten, wat blijkt uit het zenden van (74 man) troepen naar de Golfoorlog en steun aan het Amerikanse verzet tegen het Internationaal Strafhof.

Hoewel Albanië een flinke economische groei kent, blijft het een van de armste landen van Europa. De infrastructuur is onderontwikkeld, onderwijs is niet voor alle kinderen bereikbaar, en een groot deel van de Albanese economie is direct of indirect met de misdaad verbonden. Ook de corruptie vormt een ernstig probleem.

Staatshoofden van Albanië sinds 1945:

Omer Nishani1944-1953 (communist) Haxhi Lleshi1953-1982 (communist) Ramiz Alia 1982-1992 (communist, socialist) Sali Berisha1992-1997 (democraat) Skënder Gjinushi 1997 (interim) Rexhep Meidani 1997-2002 (socialist) Alfred Moisiu sinds 2002(partijloos)